της Ραμαντάνη Κατερίνας - Νάσιας , Ψυχολόγου, Εικαστικής Ψυχοθεραπεύτριας
-Κα. Meagan Pugh σας ευχαριστούμε πολύ για τη θετική σας ανταπόκριση στο κάλεσμά μας. Επικοινωνήσαμε μαζί σας λόγω της ενασχόλησής σας τόσο με την εικαστική θεραπεία όσο και με τη σωματική συνείδηση του θεραπευόμενου. Μπορείτε να μας πείτε περισσότερα για τη Σωματική Εικαστική Θεραπεία;
«Κατέληξα στη σωματική εικαστική θεραπεία μέσα από το προσωπικό θεραπευτικό μου ταξίδι. Αναγνώρισα ότι υπήρχαν ζητήματα που αφορούσαν το σώμα μου και η κλασσική ψυχοθεραπεία δεν με ωφελούσε να τα επεξεργαστώ.
Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με αυτό, δεν υπήρχε αρκετή βιβλιογραφία σχετικά με τη σύνδεση του νευρικού συστήματος και του τραύματος και πώς μπορεί κανείς να «παγώσει» και να μην μπορεί να μετακινηθεί, έτσι ώστε το σώμα του να βιώσει όλες αυτές τις αντιδράσεις, κάτι το οποίο μοιάζει να λειτουργεί σαν «ντόμινο». Οπότε απλώς ξεκίνησα να δουλεύω επικεντρωμένη στην εικόνα του σώματος μου όπου και αν βρισκόμουν. Σχεδίαζα τον πόνο που αισθανόμουν, σαν να είχα μόλις εκείνη τη στιγμή βιώσει αυτόν τον πόνο στο σώμα μου. Ζωγράφιζα τον πόνο μέχρι να αισθανθώ απόλυτα ικανοποιημένη ότι μόλις κοιτάξω την εικόνα θα αντικατοπτρίσει αυτό που αισθάνομαι, αυτό ήταν το πρώτο στάδιο. Οπτικοποιούσα αυτό το συναίσθημα και το διαμόρφωνα ξεχωριστά από εμένα. Κατάλαβα ακόμα ότι ήταν μικρότερο από εμένα. Ξέρεις, είναι όπως όταν έχεις έναν πόνο στο σώμα και σε απορροφά, και όταν τοποθετείς τον πόνο έξω από το σώμα είσαι μεγαλύτερη από τον πόνο.
»Οπότε πήρα απόσταση, ώστε να αναμειχθώ λιγότερο με αυτόν. Προσωπικά βίωνα πολύ μεγάλο πόνο σε δύο μέρη στο σώμα μου, όταν επικεντρώθηκα να δουλέψω με αυτό: το λαιμό και την κοιλιά μου. Οπότε αυτό που έκανα είναι να δημιουργήσω μια εικόνα και στη συνέχεια να συνομιλήσω με την εικόνα αυτή. Με αυτόν τον τρόπο καλωσόριζα την εικόνα και την ρωτούσα να μου πει για εκείνη, ή ρωτούσα κλειστές ερωτήσεις όπως π.χ: «Είναι το χρώμα μπλε εδώ;» ή για οτιδήποτε ήταν εκεί.
»Χρησιμοποιούσα τότε το κυρίαρχο χέρι μου ώστε να κάνω τις ερωτήσεις, και το μη κυρίαρχο χέρι ώστε να γράφω τις απαντήσεις. Ανέκτησα έτσι πολλές πληροφορίες και συνέχισα να το κάνω. Μπορεί, για παράδειγμα, να έχω ζωγραφίσει 500 σχόλια. Και μετακίνησα με αυτόν τον τρόπο τον πόνο που ένιωθα από μια χρόνια συνθήκη σε μια θεραπευτική συνθήκη. Οπότε όταν ένιωθα αγχωμένη και ότι κάτι συμβαίνει το σώμα μου, αυτό αντιδρούσε. Αυτό λοιπόν μου υποδείκνυε ότι πρέπει να επικεντρώσω την προσοχή μου σε κάτι και τότε το σώμα μου γίνεται πλέον σύμμαχός μου. Αν οι άνθρωποι έχουν χρόνιους πόνους, αν έχουν την τάση να έχουν ένταση εξαιτίας κάποιου τραύματος στο σώμα τους, τείνουν να απορρίπτουν το σώμα τους. Οπότε έτσι διαμόρφωσα αυτή την εμπειρία».
|
Ξέρεις, είναι όπως όταν έχεις έναν πόνο στο σώμα και σε απορροφά, και όταν τοποθετείς τον πόνο έξω από το σώμα είσαι μεγαλύτερη από τον πόνο. |
Figure1. Spiral of Healing.
-Πολλοί ψυχοθεραπευτές εστιάζουν στην εσωτερική ανάπτυξη, αλλά μοιάζει ότι η σημαντικότητα της φυσικής κατάστασης των θεραπευόμενων είναι εξίσου σημαντική. Τι σας προέτρεψε να μελετήσετε το σώμα σε σχέση με την εικαστική θεραπεία;
«Στη Δυτική Αμερική οι άνθρωποι ενδιαφέρονται περισσότερο για το σωματικό μέρος παρά για το ψυχικό. Έχω παρατηρήσει, ωστόσο, ότι δεν μπορείς να επεξεργαστείς τη μια πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης χωρίς την άλλη.
Όπως ανέφερα και πριν, ξεκίνησα να το κάνω πρώτα για τον εαυτό μου και μετά, κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού προγράμματος, ξεκίνησα και σε μια θεραπευτική ομάδα, και έγραψα τη διπλωματική μου εργασία πάνω σε αυτή τη θεματική. Έκανα εβδομαδιαίες συνεδρίες, για 8, 10 ή 12 εβδομάδες, και μελέτησα αν οι αισθήσεις αλλάζουν με το χρόνο και ποια ήταν οι εμπειρία που είχαν οι συμμετέχοντες. Φαίνεται πως όλοι οι συμμετέχοντες είχαν βιώσει κάποια αλλαγή. Αυτή ήταν η πρώτη μελέτη στη Σωματική Εικαστική Θεραπεία.
»Τότε, το 1994, μόλις είχε ξεκινήσει να δημιουργείται βιβλιογραφία σχετικά με τη θεματική αυτή και εκείνη την περίοδο εκδόθηκε και το βιβλίο της Candance Pert “The molecules of emotions”. Τότε μελετούσα το σύστημα των τσάκρα, οπότε συνέδεσα τη δυτική ιατρική με το σύστημα των τσάκρα με σκοπό να αποδείξω τι συμβαίνει σε συγκεκριμένα μέρη στο σώμα. Στη συνέχεια, το 1998, ξεκίνησα να δουλεύω με τη σωματική εμπειρία, τη θεραπεία του τραύματος, επειδή αισθανόμουν ότι χρειαζόμουν περισσότερες πληροφορίες και τελικά ήταν πολύ βοηθητικό. Στη συνέχεια, στο διδακτορικό μου. έγραψα το βιβλίο “The Spiral Healing”, το οποίο είναι ένα ταξίδι μέσα από το σώμα που στόχο έχει να ανακτήσεις τον εαυτό σου, τη δημιουργικότητά σου και τη σοφία του σώματός σου. Το τελευταίο πράγμα που έκανα ήταν η εκπαίδευση στα εσωτερικά οικογενειακά μοντέλα (IFS), το οποίο αποτέλεσε για εμένα πολύ βαθιά διεργασία και ενσωματώνω όλα όσα έμαθα στην εργασία που κάνω με τους ανθρώπους».
-Τι γνώμη έχετε για τη διεθνή βιβλιογραφία σχετικά με τη «Σωματική Εικαστική Θεραπεία»; Έχετε υποστηρίξει τη δουλειά που κάνετε επιστημονικά (άρθρα, βιβλία κλπ. );
«Πιστεύω ότι έχει γίνει κάποια έρευνα σχετική με τη yoga και την ψυχοθεραπεία. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πλούτος βιβλιογραφίας που να υποστηρίζει αυτό που κάνω. Υπάρχουν διάφορες μελέτες για την εικαστική θεραπεία και την εγκεφαλική λειτουργία, και συγκεκριμένα νεύρα που συνδέονται με το τραύμα στο σώμα. Υπάρχουν μελέτες για το πώς το τραύμα αποθηκεύεται στο σώμα και πώς μπορείς να έχεις πρόσβαση σε αυτό και να αυτορυθμιστείς. Ο λόγος που έκανα τη σωματική βιωματική εργασία, εμπνευσμένη από τον Peter Levine, είναι για αυτές τις πέντε πτυχές του μοντέλου που χρησιμοποιεί: Αίσθηση, Εικόνα, Συμπεριφορά, Επίπτωση και Συναίσθημα.
»Οπότε η εικόνα είναι αυτή που με γοητεύει. Επειδή ήδη εργαζόμουν με εικόνες. Αυτό που αναγνώρισα είναι ότι με στόχο να έχω ροή στο σώμα, το μυαλό και το πνεύμα αυτές οι πέντε πτυχές πρέπει να συνδεθούν με τη ροή. Γι’ αυτό τον λόγο χρησιμοποίησα την εικόνα με σκοπό να επιτύχω αυτή τη σύνδεση. Όταν κάποιος αισθάνεται κάτι στο σώμα του, σαν σωματική εμπειρία, όταν συνδέεται με κάτι τραυματικό ή έντονα πιεστικό, του ζητάμε να περιγράψει την αίσθηση. Και μετά του ζητάμε την αντίθετη αίσθηση. Οπότε εγώ έκανα ακριβώς το ίδιο αλλά με την εικόνα του σώματος και, στη συνέχεια, με την ακριβώς αντίθετη εικόνα για το σώμα του. Έπειτα του ζητούσα να δώσει έναν τίτλο στην εικόνα. Αντί να τιτλοδοτήσει αυτό που βρίσκεται και αιωρείται μέσα του, τιτλοδοτεί την εικόνα. Αργότερα δημιουργούσε και μια τρίτη εικόνα, ώστε να παρατηρήσουμε τις αλλαγές. Φαίνεται να είναι μια πολύ βαθιά διεργασία. Οι άνθρωποι σημείωναν τεράστιες αλλαγές μόλις επικεντρώνονταν στην αίσθηση που είχαν.
»Έχω γράψει κάποια κείμενα, τα οποία συνδέονται περισσότερο με τις εκπαιδεύσεις. Το βιβλίο μου “Spiral of Healing” επίσης το έχω εξελίξει σε δύο εκπαιδεύσεις. Το πρώτο έτος εκπαίδευσης είναι εστιασμένο στη σχέση με το σώμα και το δεύτερο έτος ονομάζεται «κινούμαι προς τηχαρά». Υπάρχουν κάποια κείμενα τα οποία δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμα”.
|
Πιστεύω όμως ότι ο τοίχος βρίσκεται εκεί ως ευκαιρία για μια διορθωτική εμπειρία και αυτό που χρειάζεται να κάνει κανείς είναι να ακολουθήσει αυτή την οδό. Επομένως βιώνοντας μια μεγάλη ασθένεια μπορεί κανείς να έχει την ευκαιρία να αντιμετωπίσει τον εαυτό του και να παρατηρήσει τι έχει κάνει με τη ζωή του.
|
Figure 2. Motherline.
-Φαίνεται ότι οι σωματικές ασθένειες αντικατοπτρίζουν εσωτερικές δυσκολίες και συναισθηματικές εμπλοκές των θεραπευόμενων. Χρησιμοποιείται τεχνικές, οι οποίες εστιάζουν στη σωματική επίγνωση κατά την ψυχοθεραπευτική συνεδρία;
«Ναι, χρησιμοποιώ μια ολιστική προσέγγιση, επειδή όπως λένε «όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο σπίτι». Μπορείς να το προσεγγίσεις σωματικά, διανοητικά, πνευματικά αλλά θα πρέπει να τα συνυπολογίσεις όλα πάντοτε. Δεν μπορείς εύκολα να προσεγγίσεις σωματικά ωστόσο, γιατί οι άνθρωποι βιώνουν πολλούς πόνους στο σώμα μετά από ένα τραύμα και, αν δεν δουλεύουν με το σώμα τους και δεν αποκτούν επαφή με αυτ,. δεν το συνειδητοποιούν».
-Στο τρέχον τεύχος «Τετράδια Εικαστικής Ψυχοθεραπείας» εστιάζουμε στο κατά πόσο οι ασθένειες μπορούν να αντανακλούν εσωτερικές εμπλοκές. Μπορείτε παρακαλώ να μας πείτε πώς θα μπορούσε η εικαστική ψυχοθεραπεία να υποστηρίξει έναν ασθενή που υποφέρει από μια σωματική ασθένεια;
«Η ασθένεια είναι σαν να βρίσκεσαι μπροστά από έναν φυσικό τοίχο. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσεγγίζουν αυτόν τον τοίχο σαν να είναι απολύτως καλά. Όταν όμως συγκρούονται με τον τοίχο, όπως π.χ. οι ασθενείς με καρκίνο του μαστού, τότε μόλις συνειδητοποιούν ότι υπάρχει ένα εμπόδιο. Γνωρίζουν ότι θα έπρεπε να μπορούν να κινηθούν και κάτι αυτή τη χρονική στιγμή τους εμποδίζει. Αυτό το εμπόδιο καλούνται να το υπερπηδήσουν.
»Πιστεύω, όμως, ότι ο τοίχος βρίσκεται εκεί ως ευκαιρία για μια διορθωτική εμπειρία και αυτό που χρειάζεται να κάνει κανείς είναι να ακολουθήσει αυτή την οδό. Επομένως, βιώνοντας μια μεγάλη ασθένεια μπορεί κανείς να έχει την ευκαιρία να αντιμετωπίσει τον εαυτό του και να παρατηρήσει τι έχει κάνει με τη ζωή του.
»Υπάρχουν κάποιες μελέτες οι οποίες δείχνουν ότι γυναίκες με καρκίνο του μαστού έχουν υπάρξει φροντιστές ή νοσοκόμες. Οπότε αυτό τι θα μπορούσε να σημαίνει αν σκεφτείς την ασθένεια του καρκίνου των μαστών; Αφορά την περιοχή της καρδιάς, το τσάκρα της καρδιάς, το οποίο αφορά την αυτοφροντίδα και την αγάπη για τον εαυτό.
»Οι άνθρωποι αυτοί δίνουν όλη τους την ενέργεια για να φροντίσουν τους άλλους με κόστος τους εαυτούς τους. Εμείς οι θεραπευτές είναι κάτι που το κάνουμε συχνά. Επιβαρύνουμε τους εαυτούς μας χάρη στο γεγονός ότι δουλεύουμε με όλους τους άλλους. Αυτό λοιπόν που πιστεύω είναι ότι οι άνθρωποι που καταλήγουν να έχουν καρκίνο του μαστού χρειάζεται να παρατηρήσουν τα δικά τους θέματα αυτοφροντίδας. Να γίνουν μέρος της εξίσωσης. Αντί να φροντίζουν τους άλλους και ό,τι περισσέψει να το κρατήσουν για τον εαυτό τους, χρειάζεται να λάβουν υπόψιν τις δικές τους ανάγκες εξίσου.
»Οπότε για εμένα αυτή η διορθωτική εμπειρία αφορά την παρατήρηση παλαιότερων συμπεριφορών πριν την ασθένεια. Η ασθένεια σταματά τον κόσμο σου. Οπότε έχεις αυτή την ευκαιρία πριν κάνεις τη θεραπεία έτσι; Οι άνθρωποι απλώς θέλουν να επιστρέψουν στις ζωές τους όπως ήταν. Αλλά αυτός δεν είναι ο λόγος που ασθένησαν. Ασθένησαν, ώστε να έχουν την ευκαιρία να κάνουν κάποιες αλλαγές. Θα ήθελα να είμαι ξεκάθαρη ωστόσο εδώ. Δεν εννοώ ότι η ασθένεια συμβαίνει, επειδή την έχει προκαλέσει το άτομο να συμβεί. Σκέφτομαι ότι οι σοβαρές ασθένειες μπορούν να οδηγήσουν σε ένα πνευματικό ταξίδι το οποίο, αν κανείς το ακολουθήσει, θα ανακαλύψει τι είναι αυτό που τον γεμίζει, ποιο είναι το πάθος του, να ανακαλύψει τι είναι αυτό που χρειάζεται να κάνει για τον εαυτό του. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα σταματήσει κανείς να ενδιαφέρεται για τους άλλους. Απλώς θα μπορέσουν να συμπεριλάβουν και τον εαυτό τους σε αυτό».
-Στις μέρες μας είμαστε όλοι αντιμέτωποι με μια πανδημία, πιστεύετε ότι αυτό μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία, ώστε να έρθουν οι άνθρωποι σε επαφή με τη σωματική τους συνείδηση;
«Ναι, ξέρεις συνειδητοποίησα πως μόλις όλα σταμάτησαν να λειτουργούν ανά τον κόσμο, η γη άρχισε να θεραπεύεται, σωστά; Δεν είμαστε ασύνδετοι με τη γη. Είμαστε πλάσματα της δημιουργίας. Είμαστε περίπλοκα πλάσματα, ωστόσο είναι το δικό μας οικοσύστημα. Οπότε όταν χάνουμε την ισορροπία μας, αρρωσταίνουμε. Έτσι λειτουργεί, όταν π.χ. δεν κοιμόμαστε αρκετά, χρειαζόμαστε ως όντα συγκεκριμένα πράγματα, ακριβώς όπως η γη. Δεν είμαστε σε ισορροπία με το οικοσύστημά μας. Οπότε τη στιγμή που σταμάτησαν να λειτουργούν όλα, παρατηρήσαμε βελτίωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, καθαρότερα νερά π.χ. βλέπε Βενετία κλπ. Είναι εκπληκτικό να το παρατηρεί κανείς.
»Οπότε και για όλους εμάς ισχύει το ίδιο. Χρειαζόμαστε θεραπεία, έχουμε ανάγκη να θεραπευτούμε. Νομίζω ότι αυτό που έγινε με την πανδημία ήταν να φέρει στη συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων ότι βρισκόμαστε σε ένα θεραπευτικό ταξίδι. Δεν το βλέπει κανείς ολιστικά σωστά; Δεν βλέπουν ξεκάθαρα ολόκληρη την εικόνα. Το βιώνουν σωματικά και δίνοντας έμφαση στη φυσική κατάσταση, αλλά ποτέ πριν δεν ήταν έτσι. Έχουν ξανασυμβεί πανδημίες αλλά καμία σε τέτοιο βαθμό.
»Είναι ένα πολύ δυνατό μήνυμα. Πιστεύω ότι η γη μάς απευθύνεται λέγοντας ότι έχουμε χάσει την ισορροπία μας. Οπότε, όταν έχεις χάσει την ισορροπία σου. χρειάζεται να βρεις έναν τρόπο να ισορροπήσεις ξανά. Πιστεύω ότι είναι τρομακτικά θλιβερό που τόσοι άνθρωποι χρειάστηκε να πεθάνουν για να γίνει αυτό συνειδητό, όμως ίσως αυτό να χρειαζόταν και να συμβεί. Ζω στην Αμερική, τα πράγματα εδώ είναι «τρελά», τόσο λάθος σε τόσα πολλά επίπεδα».
|
Πιστεύω ότι η γη μάς απευθύνεται λέγοντας ότι έχουμε χάσει την ισορροπία μας. Οπότε, όταν έχεις χάσει την ισορροπία σου, χρειάζεται να βρεις έναν τρόπο να ισορροπήσεις ξανά. |
Figure 3. Moving into joy.
-Πώς πιστεύετε ότι αυτή η πανδημία θα επηρεάσει τη σχέση ανάμεσα στον θεραπευτή και τον θεραπευόμενο; Έχετε βιώσει δυσκολίες σχετικά με το μοντέλο που συνήθως χρησιμοποιείτε στις συνεδρίες;
«Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια αναταραχή λόγω της πανδημίας, οπότε και έχει κλονιστεί το πλαίσιο. Έχει δημιουργηθεί απόσταση και ναι, το βρίσκω ιδιαίτερα δύσκολο. Έχει αλλάξει ο τρόπος που οι άνθρωποι κοιτούν τον κόσμο. Πρέπει να είμαστε περισσότερο σε επαφή. Είναι πολύ δύσκολο για όλους, σε κανέναν δεν αρέσει αυτή η συνθήκη. Επίσης πυροδοτεί διάφορες μνήμες ειδικά σε ανθρώπους που έχουν βιώσει κάποιο τραύμα, αφού αυτή τη στιγμή αυτό που συμβαίνει είναι κάτι έξω από τον έλεγχο μας και κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει αρκετά για αυτό.
»Αφιερώνω πολύ χρόνο στη συνεδρία, ώστε να τους βοηθήσω να χαλαρώσουν το νευρικό τους σύστημα δουλεύοντας με το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα. Τώρα χρειάζομαι περισσότερο χρόνο, γιατί το να είσαι σε έναν δωμάτιο με κάποιον και το να είσαι σε απόσταση με αυτόν είναι κάτι τελείως διαφορετικό.
»Όταν η συνεδρία γίνεται δια ζώσης, αισθάνεσαι τη σύνδεση. Όταν η συνεδρία γίνεται διαδικτυακά, είναι πολύ πιο δύσκολο να αισθανθείς αυτή τη σύνδεση. Προσπαθώ να τους διδάξω να κάνουν αυτή τη διαδικασία σιγά-σιγά μόνοι τους, αφού δεν μπορώ να την κάνω εγώ γι’ αυτούς, δεν μπορώ για παράδειγμα να αγγίξω το σώμα του, κάτι που αμέσως θα τους ηρεμούσε. Πιστεύω ότι έτσι αποκτούν και κάποια δεξιότητα σχετικά με το σώμα τους, κάτι το οποίο είναι θετικό».
- Ποιες είναι οι σκέψεις σας σχετικά με την ανάπτυξη της σωματικής εικαστικής ψυχοθεραπείας;
Στις περισσότερες εκπαιδεύσεις ψυχοθεραπείας δεν περιλαμβάνουν το σωματικό μέρος. Υπάρχει ένας οργανισμός στην Αμερική, the United States Association of Body Psychotherapy (USABP), ο οποίος εστιάζει στο να συνδέσει την ψυχοθεραπεία με το σώμα. Δεν συνδέεται, ωστόσο, με την εικαστική ψυχοθεραπεία. Αφορά τη σωματική θεραπεία. Όταν ξεκίνησα στην Αμερική να ασχολούμαι με τη Σωματική Εικαστική Θεραπεία, ήμουν η μόνη. Τώρα έχω παρατηρήσει ότι υπάρχει και η Ψυχοθεραπεία σε συνδυασμό με τη Yoga και υπάρχουν αρκετές έρευνες που δημοσιεύονται και από τον ATA (Art Therapy Association). Πιστεύω βέβαια ότι αυτός ο χώρος είναι ακόμα πολύ νέος και δοκιμάζεται. Επίσης, και το IFS, το οποίο διαθέτει παγκόσμιο εύρος, εργάζεται με το σώμα και τη σωματική αίσθηση.
Η σωματική εμπειρία είναι εξαιρετικά σημαντική στην ψυχοθεραπεία, χρειάζεται να εκπαιδευτούν περισσότεροι ψυχοθεραπευτές σε αυτό και να έρθουν σε επαφή με τη συνείδηση του σώματός τους.
-Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που μας διαθέσατε, είστε πάντοτε ευπρόσδεκτη στην Ελλάδα.
Εγώ σας ευχαριστώ πολύ. Θα χαρώ πολύ να έρθω και μιλήσω για αυτό που κάνω στην Ελλάδα. Θα ήθελα πολύ να σας επισκεφτώ.
*Tο βιβλίο της κ. MeaganPugh “Spiral of Healing” είναι διαθέσιμο στο www.amazon.com.
**Οι φωτογραφίες είναι από την ιστοσελίδα της MeaganPugh (www.art-2-heart.com) και έχουν ληφθεί με την άδειά της με σκοπό να χρησιμοποιηθούν στην παρούσα συνέντευξη.
Ραμαντάνη Κατερίνα Νάσια
Ψυχολόγος
Εικαστική Ψυχοθεραπεύτρια
Βιογραφικό:
Η κα. Meagan Pugh, Doctor of Ministry, ATR-BC.,έχει μελετήσει τη χρήση των εικαστικών μέσων με σκοπό να αναγνωρίσει και να θεραπεύει τη σωματοποίηση που προκαλεί το τραύμα στο σώμα.
Ενσωματώνει την κίνηση, το τελετουργικό και μια ποικιλία καλλιτεχνικών μέσων, τις θεωρίες της έρευνας του εγκεφάλου και των εικόνων με τη φυσική επούλωση, την πρακτική της Σωματικής Εμπειρίας, την επιστήμη της Ιατρικής Διαίσθησης, τις σπουδές στη Διαπροσωπική και Συμβολική θεραπεία, 25 χρόνια συμβουλευτικής και διδακτικής εμπειρίας και το δικό της θεραπευτικό ταξίδι.
Περίληψη
Η κα MeaganPugh έχει ασχοληθεί με τησύνδεση της σωματικής και της εικαστικής θεραπείας συμβάλλοντας έτσι μέσα από το ολιστικό σύστημα που χρησιμοποιεί στην θεραπεία του τραύματος και τη φροντίδα ασθενών με χρόνιες ασθένειες. Η ενασχόλησή της αυτή ξεκίνησε από το προσωπικό της θεραπευτικό ταξίδι, μια εμπειρία την οποία κατ’ επέκταση ήθελε να μοιραστεί με ανθρώπους που είχαν επίσης βιώσει τραύματα, τα οποία είχαν σωματοποιήσει. Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε μας εξηγεί τον τρόπο που εφαρμόζει τη σωματική εικαστική θεραπεία, τι την ενέπνευσε να ακολουθήσει αυτή τη διαδρομή και πώς έχει επηρεάσει αυτή τη στιγμή η πανδημία τον χώρο της ψυχοθεραπείας.