Μετά το συναρπαστικό Μενού των φαντασμάτων του Γιάννη Ξανθούλη, το στοχαστικό Μία λέξη χίλιες εικόνες του Αλέξη Πανσέληνου και τα συγκινητικά Μαύρα Λουστρίνια της Μάρως Δούκα, τη σκυτάλη στην «Κουζίνα» παίρνει ο ζωγράφος Χρόνης Μπότσογλου.
Στην «Κουζίνα του Ζωγράφου» ο καλλιτέχνης μεταφέρει σκέψεις, εικόνες, βιώματα, λειτουργεί σαν αρχειοθέτης και ανακεφαλαιώνει τα πεπραγμένα του εντός και εκτός τελάρου.
Το χρώμα της σπουδής είναι το βλέμμα της εξομολόγησης πάνω στον στοχασμό και ταυτόχρονα το βλέμμα της ζωγραφικής πάνω στη λογοτεχνία.
Ο τόμος εμπλουτίζεται με φωτογραφικό υλικό και σκίτσα από το προσωπικό αρχείο του ζωγράφου.
«Θα πρέπει να ήμουνα στο γυμνάσιο (εξατάξιο). Δε θυμάμαι πού το διάβασα, είναι όμως από τα πράγματα που παίξανε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της συνείδησής μου, μια επιλογή η οποία καθόρισε τη σπουδή στην τέχνη μου. Είχα διαβάσει ότι ο Μπέρναρντ Σο σε μια συνέντευξή του είχε πει: “Εγώ είμαι μεγάλος καλλιτέχνης, όμως δεύτερης κατηγορίας”. Κάπως έτσι το κατάλαβα. Με απασχόλησε το τι εννοούσε, με βασάνισε πολύ, πολλά χρόνια. Και αποφάσισα ότι εγώ θα γίνω πρώτης κατηγορίας, χωρίς να με νοιάζει αν θα μείνω μικρός καλλιτέχνης. Όλες τις επιλογές μας τις πληρώνουμε με τη ζωή μας. Και το αστείο είναι ότι ποτέ δεν ξέρουμε το αποτέλεσμα της επιλογής μας, εκτός κι αν είμαστε βλάκες».
Χ. Μ.