της Judith Aron Rubin, 1997.
Παρουσιάζεται με απλή γλώσσα ο τρόπος που τα παιδιά χρησιμοποιούν την τέχνη για να εκφράσουν στους άλλους τις σκέψεις και τους φόβους τους. Περιγράφει ακόμα πώς ένας εικαστικός θεραπευτής μπορεί να χρησιμοποιήσει την τέχνη για να κατανοήσει τις ανάγκες των παιδιών και να τα βοηθήσει να αποκτήσουν αυτεπίγνωση, αποδοχή του εαυτού τους, ικανοποίηση αλλά και έλεγχο των παρορμήσεων τους.